Een kijk op de Brusselse campus: Normal is overrated

 

 

Vorige zomer zat ik aan tafel bij mijn grootouders. Mosselfeest. Ik kijk graag mensen, dus op zich vond ik het niet zo erg dat -iedereen druk in gesprek- mijn gesprekspartner onbestaande was. Pas dan viel me op hoe verschillend iedereen is. Althans, ik dacht dat ik dat toen pas besefte. Het echte besef kwam er pas later, toen ik vertelde over die familiefeesten en de confrontatie nog groter werd.

 

Over mijn newagenicht die van haar kasteel verhuisde naar een yurt in de tuin van een vriend. De trip die ze deed met haar kat naar Lourdes, al kon die reis het beestje niet veel baten, een half jaar later gaf het toch de geest. Rituele begrafenis en een officiële periode van rouw. Zondag pikten we haar op na haar cursus lachyoga, aan de voet van de berg waar haar vriendje woont in een chalet. Haar vriendje waarvan mijn grootvader de naam niet kon onthouden en besloot hem Boudewijn te noemen. Tot mijner groot jolijt, al vond Boudewijn dat minder amusant. Maar dat geschil is ondertussen al opgelost, want Boudewijn en ik werden deze keer vrienden dankzij de cava. En dankzij het feit dat we geen van beiden goed wisten hoe we om moesten met de drukte.

 

Want het was druk. De neef uit Amerika kwam. Met zijn Tea Party vrouw die ermee dreeg om de Cowboy uit het raam te gooien, mocht hij opdagen. De Cowboy weet veel van Amerika en meningen verschillen. Grondig. Maar respect voor elkaars mening hebben, dat ligt bij sommigen blijkbaar nogal moeilijk. Meningen verschillen. Er is hier zo weinig keuze, vond Miss America. Tien soorten Olvarit was volgens de nonkel veel, maar Family America was er honderd gewoon. En wauw oh leuk, Kid America telt tot elf, in het Nederlands. Alsof het een act was, iedereen kijkt en klapt. Het circus vertrok vroeger dan hun publiek, maar onze familie heeft altijd al de neiging gehad om overal de deuren te sluiten.

 

Ik dacht altijd dat wij normaal waren. Allesbehalve dus, als je alles van op een afstand waarneemt.

 

Daarna was het tijd voor taart, waarvoor we eigenlijk allemaal gekomen waren. Grootvader was jarig en de avond liep op z’n einde. Rainbow gooide het stuk taart van de nonkel met een lobke naar de overkant van de tafel, zo’n vier meter verder. Gelukkig hebben ze beiden een sterk balgevoel.

 

Het échte circus moest nog beginnen.

 

(Ed)