Dagboek van een Leuvense student: String, roze en verloren
Het was weer even geleden dat ik mijn vuile schoenen aantrok en met het groene boekje in de hand, luidkeels cantusliederen bulderde. Met de alom gehate examenperiode voor de boeg, werd het dan ook dringend tijd om nog eens te genieten van een avond vol bier en plezier. De kater de volgende dag overtrof echter alles. Niet alleen waren er in mijn hersenkamer tientallen bavianen op hol geslagen en was mijn kot een ware vuilnisbelt, ook mijn voet zag er behoorlijk lelijk uit. Mijn herinneringen lieten me weer eens in de steek en de dokter zijn blik beloofde niet veel goeds. De laatste weken mocht ik Leuven verkennen met mijn voet in het gips en mijn armen rustend op krukken.
Mijn dag bestond uit niet meer dan pijnstillers slikken, enkele vierkante meters rond te huppelen op kot en een of andere vorm van voedsel aan mijn deur te laten komen. De verveling sloeg al snel toe en dus had ik er niets anders op gevonden dan mijn dagen door te brengen bij twee goede vrienden die beschikten over een ruim appartement met televisie en lift. Het was eens iets anders, zo logeren als student in Leuven. Drie mannen op een kleine honderd vierkante meter, het beloofde alvast enkele noemenswaardige belevenissen. Zo vond ik tijdens een van onze gameavonden doodleuk een roze string in de zetel, werd mijn middagdutje verstoord door wilde geluiden uit de badkamer en betrapte ik vanachter het raam de overbuurvrouw van een jaar of dertig met een medestudent.
Ik was een stuk beter te been en met pijn in het hart nam ik dan ook afscheid op het einde van de week. Veel vrienden drinken ‘s avonds lustig met je mee, maar slechts enkele goede vrienden helpen je de dag erna aan enige verlichting.