The Fire Theft

Seattle heeft een zware last te dragen. Het was daar dat grunge het daglicht zag en de muziek zou tekenen voor altijd. Daar dat legendes als Cobain en bij uitbreiding de hele Sub-Pop label scene hun levenswerken muziek aan ons meegaven. The Fire Theft komt uit hartje Seattle en toont jullie hun levenswerk.


Of niet? Niet hun eerste levenswerk in alle geval. The Fire Theft is - voor driekwart van de leden dan toch - de reïncarnatie van Sunny Day Real Estate,ongetwijfeld de oerknal en hoogtepunt van alle emorock, de nieuwe ondergrondse toen grunge al aan het hoogvliegeren was.

 

Een lastig verleden in SDRE, een groep die achtereenvolgens Empty Set, Chewbacca Kaboom, One Day I Stopped Breathing, Christ on a Crutch (vinden we persoonlijk de beste) en Thief Steal Me a Peach als groepsnaam koos, zanger Jeremy Enigk die plots het christelijke licht zag en algemeen gemor en gerommel in de band ,en je hebt een muziekverleden dat voer is voor legendes. Na een dikke acht jaar podiumstilte krijg je vandaag niet de verderzetting van dat precieze emorock-hoofdstuk, maar een nieuw verhaal. The Fire Theft opent met Pink Floyd-bombast en voor emofans zal dat wel even schrikken zijn. De handelsmerk hoge stem van Jeremy is er wel terug, de drums van William Goldsmith en de sobere bas van Nate Mendel ook, ja Mendel van Foo Fighters. Verwacht dus dezelfde mensen, doorgewinterde muzikanten met een nieuw verhaal waar weliswaar het verleden nog een beetje in terugklinkt. Emorock op zoek naar verse adem in een omhelzing met pop-rock en iets makkelijker toegang. En voor wie hen niet kende, verwacht bombast tot een volledig snarenorkest toe en eenzame, indringende pianostukken, evengoed naast huiskamerintimiteit en een grotere duidelijkheid in Jeremy’s tekstlijnen en zelfs haast vrolijke stukjes. Bij ‘Rubber bands’ gaan ze heel ver het puur instrumentale in, even slikken met een zware gitarennadruk, maar ze koelen in het toepasselijke ‘It’s over’ magistraal af.

 

Het hele album zit constant tegen die extremen aan, het hoge maar straffe stemwerk van Enigk, de bombast-Floyd, tikkel Jane’s Addiction vernieuwing in mengsel met de wortels van hun emorock, het soms te lastig klinkende geheel naast de uiterst pure en mooi-in-eenvoud-songs, ze maken het geen enkele luisteraar makkelijk. Een moeilijke plaat waar je van song tot song heen en weer twijfelt tussen vervelend of adembenemend. Zonder twijfel een nieuwe nadrukkelijke muziekstempel van het spook van Sunny Day Real Estate, soms spokend, soms zalvend.

 

(LAD)