Texas Chainsaw Massacre: The Album

Met wie kunnen we beter het jaar beginnen als met Leatherface, een knul die mensenhuid gebruikte om zijn eigen facelifts te improviseren,. Chainsaw Massacre was in ’73 al een cultfilm, cult op waarheid gebaseerd beste mensen, en probeert dat in 2004 nog eens losjes over te doen. Een bende brulapen van de nieuwe soort zorgde voor de soundtrack bij al dit gruwelijks.


Gruwelijke muziek dus, deuntjes die het koud op je vel doen lopen, muziek die je in de vervuilde geest van meester-viller Thomas Hewitt meesleept en gotische, bacchanale, geperverteerd waanzinnige taferelen de juiste spanning en draagkracht moeten geven. Veel, krijsende, zware, donderende gitaren denken we al. Bulderende, vol keelslijm behangen baardstemmen, daverende bassdrums en sterke snuiven duivelsheid, misselijkmakendheid en pure huiver.

Vrijwilligers steken nu hun harige muziekpoot op, mannen met hoorns en bokkenpoten krijgen voorrang. Morbid Angel plaatst zonder twijfel de meest duistere veeg klank van dit album en toont de jonkies nog eens hoe het eigenlijk echt gedaan moet. Kankerzwart razende dubbelbassdrums, tandenknarsend tussen het geraas in en dat keelgeluid uit een diepe kerker van zanger Steve Tucker. De scène hierbij? Wij gokken op een vrolijk aan stukken snijden van menselijke ledematen terwijl ze nog spartelen, zoiets of net iets plastisch vlezigers. Propere tweede zijn de beren van Pantera, ook oudgedienden, die in een ode aan Leatherface - want waar zou die ‘Immortally insane’ anders op slaan - de vellen van je kop spelen. Dreigend, gespierde metalriffs op een lome ondergrond, zoals de kettingzaagkiller zelf. Gezamenlijke derde plaats, brons is nooit goud of zilver, voor de kluit voornamelijke jonge kuikens, met uitzondering van Fear Factory en de Zweuden van Meshuggah, die allemaal sterk proberen om het donkere in persoon te worden maar steeds de schaduw van hun voorbeelden moeten torsen.

Een gitarist die zichzelf Azagtoth doopt, hij van Morbid Angel, is voor ons nog steeds de duistere muziekkoning, nu-metal en nu-doom (hé, we proberen ook maar hoor) blijft op een zeldzame uitzondering na meestal lachwekkend. Een leuke verzameling met een duidelijke kijk op metal, de uitzonderlijke grootmeesters en de veel loze volgelingen, maar niettemin een plaat die op de juiste plaatsen goed kletst en de perfecte muzikale vellenfrak is voor dit filmpje.

(LAD)