21 Grams

Met Amores Perros werd regisseur Alejandro G. Iñárritu de hemel in gekatapulteerd als de wonderboy van de Mexicaanse cinema. Terecht, want Amores Perros was een indrukwekkende goochelpartij met verschillende plot- en tijdlijnen. Ook 21 Grams pakt uit met zo'n ingenieus scenario
: via een tragisch verkeersongeluk raken de verwoeste levens van de hoofdpersonages met elkaar verweven. Paul (Sean Penn) gaat op zoek naar de donor van zijn ruilhart. Cristina (Naomi Watts) hervalt in drugs en drank nadat ze haar man en dochtertjes verliest. En Jack (Benicio del Toro), een ex-bajesklant die Jezus heeft gevonden, ziet in dat alles de hand van God.

21 Grams - naar het schijnt het exacte gewicht dat je verliest op het moment van je dood - is een meesterlijke studie van hoe mensen omgaan met hun eigen sterfelijkheid, en die van hun dierbaren. De korrelige handcamera-look van de film en het virtuoze knip- en plakwerk dat er een non-lineaire vertelling à la Memento van maakt, onderstrepen nog het universele belang van het verhaal. Hoewel tientallen keren wordt heen- en weergezapt tussen verleden, heden en toekomst, krijg je toch perfect gedoseerd de nodige informatie die alle puzzelstukjes in elkaar doet passen. Dit is vertelkunst op z'n best. De acteurs gaan heel diep (let op Charlotte Gainsbourg met Brits accent): hun pijn zindert nog lang na. Wat ons betreft heeft Iñárritu met 21 Grams zichzelf bevestigd als een waarachtig supertalent.

(JC)