Syd Matters: A Whisper and a sigh
Even over de grens met Frankrijk piepen en we krijgen de cd van de grote Franse belofte voor dit jaar onmiddellijk in onze schoot geworpen.
Jonathan Morali, pas drieëntwintig, Parijzenaar, virtuoos muzikant en als artiest bekend als Syd Matters.
Opletten, denken we ergens wel! Want die Parijzenaars! En 23 en virtuoos! En gevleugelde vergelijkingen met Radiohead, Grandaddy, Nick Drake en Robert Wyatt! Maar goed eerst even luisteren, onbevooroordeeld, met open oren en geest.
Bij de eerste song - eerlijk gezegd mistig onderwater dromerig gepingel - slapen we alvast rustig verder. Maar wanneer Jonathan ten tweede 'she's been dancing in a topless bar...' en 'she lost her smile in '95...' in zijn teksten opneemt, is onze aandacht gewekt, leuke lines. Hij draait er zijn stem ook mooi rond, een troubadourgitaartje eronder. We wachten nog even op de Thom Yorke in hem, of de droomwol van Grandaddy. Hij zou die mentaliteit moeten hebben, de idee van muziek maken en volledig je eigen sound te willen en te krijgen, los van wat gelijk welke andere idioot zit te musiceren. Verschil is er alvast, 'Stone man' drentelt op een drumcomputertje en een zacht tuutende synth, tikkeltje trippy teksten en dan in 'End and start again' nog dromeriger, strijkers in de mist, een bijna Morrisseygevoel soms, met toch een gruizeligere stem. Aangenaam hoor en best te luisteren, maar we moeten toegeven dat we niet steeds even gespannen en verlekkerd blijven. We zijn, en het jaar is er nog maar net, dan ook al serieus getrakteerd geworden op superplaten, en dit is een goede plaat maar geen superplaat. 'Black and white eyes' is heel goed en 'End and start again' en ten slotte de uitloper van 'Tired young man', iets meer leven zou soms geen kwaad kunnen denken we bij die tracktitel, maar de grote kunst van het songschrijven is er zeker al, nog wat scherper schaven.
Goed maar niet erg verrassend. Té zweverig soms, wadend en vertragend in overpoëzie, vaak té traag en tikkel jong in de slechte zin van het woord. 'For love his life's got no space' zingt hij in die laatste song nog, gewoon een supergoed lief zoeken, en we weten hoe moeilijk liefde is, vaak zoveel meer dan honderden fluisters en zuchten en dan kom je er nog beter, Syd.
(LAD)