Wiley: Treddin’ on ice

Zij geven er geen reet om hoe wij hun muziek willen noemen. Laten we het dan ergens een beetje richting geven en zeggen dat als je van Dizzee Rascal houdt je dit ook best zal aankunnen.
Recht uit Londens suburbia, Wiley en zijn Eskimo-beats.

Want zo hekelt hij in 'Wot do u Call it?' iedereen die bij elke nieuwe bliep uit de samplebak een versgeboren genre meent te ontwaren. Eskimo dus en tientallen Eskimo-raves in de Londense onderbuik waar mc's tussen US-rap, Jamaïcaanse ragga en Engelse garage hun genre opkweken.

Op de versgegraven tombes van UK-garage is het zeker weer iets anders, verfrissends en leuk met de goedgekende ingrediënten van een trosje rhymers met smakelijk Lundunse tongval, die vooral veel lol maken. Daarnaast een hoop felle garage, 2step (er is dus toch nog íets waardigs uit die stomme scene gekomen), een gezond ragga-gevoel en typisch Engelse hiphopbeats. Nergens sprake van zwakke of dunne plekjes in hun muziekijs. Wie Dizzee Rascal's ongelooflijke debuut Boy in Da Corner in zijn kast of op schijf heeft staan, zal daar Wiley al ontmoet hebben, voorgesteld in een van de songs op die plaat, en meteen de sterke stem van nog meer nieuws en goeds. Aftrap met de pompeuze dribbelbeats, en die hoor je in zowat elk nummer terug, van 'The Game' en een machtig gevoel van straatwijsdom. Het nerveuze gedans van 'Wot u call it' en die dikke kale garagebassen of elektronische hop-ritmelijnen en het vaak hectische maar heel aanstekelijke rhymen van Breeze, Kano, J2K en Wiley zelf zijn de bepalende kleuren en klanken van de ijscoole Eski-beat.

Dat fijnbesnaarde evenwicht tussen gewichtig straatjochie doen en het losbolgevoel, gek en gestoord doen van 'Pies' of 'Goin' Mad' en de heel originele klankbibliotheek maken van Wiley's eerste werkstuk een absolute aanrader, misschien een ietsje onder het niveau van Dizzee, maar zeker jullie aandacht waard.

(LAD)