Toots & The Maytals: True love

Vroeger, toen de dieren nog spraken en de kappers nog konden zingen, werd daar in de straten van Kingston, Jamaïca al eens een goede zanger uit geplukt. Frederick Hibbert stopte met mooie afro’s knippen, trimde zijn stem verder bij, belandde met zijn maten in de legendarische Studio One en Toots & The Maytals zagen het licht.
Vijf minuten later was er reggae.

De hele wereld leerde het sappige genrewoordje reggae via Toots' 'Do the reggay' uit 1968. Dikke 35 jaar later staat Toots er even sterk als ooit en heeft hij een meute groten uit de muziek aan het handje genomen en hen de kans gegeven om eens een streepje reggae mee te tokkelen. Het resultaat is vreemd soms, heel mooi soms maar steeds Toots.

De gekste vogel is volgens ons toch Willie Nelson, van wie je redneckse Americana gewend bent. Vreemd om Jah even een cowboyhoed te zien dragen, de tongval op zijn sterkste Texaans. 'Still is still moving to me' blijft meer dan overeind, we krijgen zelfs een gezonde sympathie voor de countryman die zich aan dit reggae-uitstapje waagt. Andere leukerd is zeker Bootsy Collins, je weet wel: sterrenzonnebrillen, funky laarzen tot in het oneindige, een van de stemmen uit 'Groove is in the heart', de rechterhand van James Brown. Bootsy hoeft maar zijn klep open te zetten en zijn snaren te beroeren of het is al funk. 'Funky Kingston' heeft er goed van, 'Toots, roots & Boots', funky reggae in de beste zonnevibe. Zelfs Bam-Bam, een van dé allegrootste dancehall-reggae anthems klinkt niet als een fletse kopie maar heeft wel echt rasreggae-artiest Shaggy nodig om het behoorlijk en iets meer uptempo te doen.

Een plaatje dat voor je glimlach zorgt. Reggae met grote namen, van Keith Richards over Ryan Adams (zijn cover van 'Wonderwall' nog in het hoofd), Eric Clapton, Marcia Griffiths, No Doubt tot de immer heerlijke Ben Harper. True love voor reggae, covers op een onverkrachtende en heel aangename manier.

(LAD)