Carandiru

We twijfelen er niet aan dat Carandiru van Hector Babenco zeker in Brazilië een belangrijke film is. Maar dat doet niets af aan het feit dat Babenco (je kent hem misschien nog van Kiss of the Spiderwoman) vooral bewijst dat hij een ouderwets, zelfs voorbijgestreefd filmmaker aan het worden is.
De Braziliaanse cinema is niet meer wat ze geweest is. Sinds het overrompelende Cidade de Deus ligt de lat buitengewoon hoog. Een roedel jonge wolven staat klaar om de fakkel van de Zuid-Amerikaanse cinema over te nemen, en Babenco kan zich in die stortvloed niet meer staande houden. Carandiru is wel een mooie film, en hoewel-ie bijna tweeënenhalf uur duurt verveel je je niet, maar het lijkt wel alsof dit gevangenisdrama gemaakt is in 1965, terwijl het een film uit 2003 betreft. Dat gezapige tempo, die braafjes aangekondigde flasbacks, die theatrale dialogen, dat veredelde soapgevoel: het komt uit een ander tijdperk. Carandiru is een moordend hard verhaal over de aanloop tot een echt gebeurde gevangenisopstand in São Paulo. Echt iets voor een van een spetterende hiphopsoundtrack voorziene lap favela-neorealisme, dachten wij. Maar nee, Babenco maakt er een serie intimistische tableaux vivants van, bijna aandoenlijke portretjes van de gevangenisbewoners, gezien door de ogen van een arts die aan aidspreventie probeert te doen. Ondertussen vergeet hij spanning op te bouwen, zodat de hele revolte waar het om te doen was compleet uit de lucht komt vallen. Alsof Babenco dacht: "O ja, dit moet ik ook nog vertellen". Geen echt slechte film dus, maar wel een die z'n doel voorbijschiet en een stijl hanteert die ergens in de vorige eeuw is blijven hangen. Favela power! Nu!

Dvd-extra's: audiocommentaar van regisseur Hector Babenco, verwijderde scènes, making of, historische beelden: "De staatsgevangenis in 1928" en "Het laten imploderen van de echte Carandiru gevangenis"

(JC)