Ellektra

Niet te verwarren met de Daredevil-spin-off die er volgend jaar aankomt: onze Ellektra telt twee l'en! 't Is de debuutfilm van Rudolf Mestdagh, die je misschien nog kent van zijn kortfilm Robokip.
Een heel ambitieus debuut zelfs, een ensemblefilm waarin verschillende verhaallijnen naar een gezamenlijke climax toelopen. Ellektra is een verhaal over mensen die datgene verliezen wat voor hun het meest waardevol is, en dan op zoek gaan naar troost. Dat is mooi, maar het probleem is wel dat Mestdagh het er nogal dik op smeert. De dj wordt doof, de pianiste verliest haar vingers, het jongetje dat piloot wil worden raakt verlamd... op den duur kan je ze zo voorspellen. Mestdagh heeft er desalniettemin een stevig kijkstuk van gemaakt, dat had kunnen aankomen als een dreun als het script beter was geweest. Er wordt ook nogal onevenwichtig geacteerd in deze prent: Axelle Red spaart zichzelf niet in haar hoogst dramatische rol, en je zal de zachtaardige wietkweker Kid Cabron niet licht vergeten (Manou Kersting, definitief Hollander-af), maar of Gert Portael een hoofdrol aankan, laten we in het midden. Wij geloofden in elk geval geen seconde dat zij een junkie was, al liep ze dan rond tussen de échte clochards van Brussel Centraal. Let desalniettemin op een ontroerend filmmoment: de tedere scène met vader en zoon Schoenaerts. Die zit midden in de voor het overige nogal stroperige finale van de film, zodat Ellektra nog net niet verzuipt in de goede bedoelingen.

(JC)