Maxon Blewitt

Een goed versleten cowboyhoed is dat op de kruin van Björn ‘Wolf’ Eriksson. De muzikant de we al goed en wel kennen van zijn gitaarwerk bij Zita Swoon heeft net als collega Tom Pintens (2000 Monkeys) zijn eigen muziek op plaat vastgelegd.
Brand de haard en warm je aan knus én fris.

 

Maxon is een geslaagde trouwpartij van een sterk popgevoel met de tradities van oercountry, bluesy stukjes en de weinig gekende bluegrass-klank. Hou het voor alle gemak bij kalm vertellen, fijngeplaatste gitaartokkels met toch steeds pop in de randjes.

 

‘As happy as can be’ is typisch die vrolijkheid, handklapjes en een fladderend lichte inhoud, ’we zien elkaar waarschijnlijk graag, we luisteren samen naar b-kantjes, we zijn heel blij’. ’I am what I eat and I eat kitten’ vonden wij in elk geval al heel grappig. Ook die song ‘Bay-Lee’ is opnieuw verleiden en met kneepjes in het hart wakker worden.’You’re the one that got me into aching heart surgery’ met een meer stoere gitaar en hort-stoot-ranzig aan zang. Licht en luchtig doorheen gaat niet vervelen, omdat het muzikaal steeds onderhoudend en fijn genoeg blijft. Liefdesliedjes in een goede stadscowboysfeer. Sympathieke melancholie tussen pop en blues, tussen rock en haardvuur. Hier en daar met gitaaruithaal, naar het einde van ‘Koffie en konfetti’ bijvoorbeeld, of ingetogen mijmerend in het mooie ‘Fingerwaltz’. Verder kan je vertrouwen op de pop-met-een-hoedlijn.

 

Een aangename debuutplaat die we makkelijk kunnen beluisteren. Toch denken we dat deze plaat niet echt lang zal nazinderen. Volop koud of warm worden we hier niet écht van, maar ‘Raining hearts’ sluiten we in onze oren en hart en de hele sfeer van dit plaatje schenkt ons een eerlijke glimlach, en dat is ook al heel wat waard.

 

(LAD)