Schultze gets the blues
Kijk 'ns aan: Duitsland blijkt z'n eigen Lieven Debrauwer te hebben. Regisseur Michael Schorr is nog geen veertig, maar schetst in
Schultze gets the blues een ontroerend portret van een pas gepensioneerde Duitse mijnwerker.
Schultze is vrijgezel en accordeonist bij de lokale Duitse hoempafanfare. Nu hij niet meer naar de mijn hoeft, valt hij enigszins in een zwart gat. Tot hij op de nachtradio toevallig een streepje
zydeco hoort, de energieke swampblues uit de moerassen van Louisiana. Schultze is gefascineerd, maar wordt in z'n bekrompen omgeving niet begrepen: ze willen dat hij net als z'n pa polka's blijft spelen. Schultze besluit dan maar zelf op zoek te gaan naar de zydeco-roots.
Schultze gets the blues is niet alleen ontroerend, maar ook bijzonder grappig, als je tenminste van trage humor houdt. Humor zoals je die ook kreeg geserveerd in films als Kitchen stories en The man without a past. De potsierlijkheid van het leven in het ingedommelde mijnwerkersstadje is bij momenten hilarisch, en toch respectvol. Het tweede deel van de film is dan weer een heerlijke ontdekkingsreis voor wie van Amerikaanse rootsmuziek houdt. Heel leuke film, en hij wordt letterlijk gedragen door de lijvige acteur Horst Krause, die met weinig woorden een onvergetelijk personage neerzet. Leve de negermuziek!
(JC)