Triggerfinger: Triggerfinger
Luid, cool en sexy is wat we van Triggerfinger mogen verwachten, belooft het perstekstje ons. Triggerfinger is een van onze Belgische inzendingen voor het steeds prestigieuzere
Eurosonic-festival januari 2005 in Groningen. Best eens horen dus of ze ook onze goedkeuring meekrijgen.
Eerlijk? Het is pas met de roetsjende gitaren in ‘Commotion’ dat we écht wakker worden. De nerveus tikkende drum die al vlug de gitaar meeklist in een prototype rockriff veroorzaakt meer dan voldoende opschudding om ons van het ‘cool’ en ‘luid’ te overtuigen.
Die driest stomende trein houdt geen halt meer eens deze drie heren opgewarmd zijn. Al is dat daarvoor niet per se met even groot ramgeweld als ‘Commotion’. Met een sleperige snelwegsong als ‘ Drivin’’ op weg naar de dame in kwestie kom je ook al een heel eind, tikkeltje cowboyse pop. Die gitaarslag krijg je in heel wat nummers, beetje stoer met wat mannelijke heimwee en het hart van de eenzaat. Of smekend op de knieën met de baarden van ZZ Top in hun nek in ‘On my knees’, de riff waar het nummer op leunt, vettig en dreunend. Heel goed genoten ten slotte van een meesterlijke cover van Jacques Brel. ‘Au suivant’, cool schrijdend. Toch klikt en klopt het plaatje van Triggerfinger niet hélemaal. Te ongedurfd, ietsje te doordeweeks, te vaak lauw. We houden ons finale idee in beraad tot we ze voor ons op het podium gezien hebben, daar maakt of kraakt elke poprocker. Misschien kloot dat POP-voorzetseltje ons idee van Triggerfinger nog het meest, want het broeierige van rasechte rockers ligt bij Triggerfinger dicht genoeg aan de oppervlakte om die eigenlijk onnodige popmantel af te schudden. ‘Commotion’ Live zal het uitmaken!
Het is niet dat Triggerfinger het beste is wat ons dit jaar muzikaal overkomt en dat we helemaal overtuigd zijn, maar flauw kun je het zeker niet noemen. Luid, ja. Cool, ja. Sexy? Dames? Maar zeker ook eerlijk, vol leute, snedig en meer dan een waardevolle Eurosonic-vertegenwoordiger.
(LAD)