Kuifje in Amerika (facsimile)

Uitgeverij Casterman blijft vrolijk Kuifje-fascimiles van de band gooien: schitterend verzorgde albums die in elk detail identiek zijn aan de oorspronkelijke uitgave in kleur van zoveel jaar terug. Voor Kuifje in Amerika is dat alweer 1947.


Om een of andere reden hebben we Kuifje in Amerika altijd het zwakste broertje gevonden in de reeks. Sovjets en Congo, die ervoor kwamen, waren ook maar vingeroefeningen van een piepjonge tekenaar, maar die hebben inmiddels een cultstatus verworven en zijn zelfs perfect bruikbaar als getekende graadmeter van de paternalistische mentaliteit in het Brusselse bourgeoismilieu anno 1930. Niet zo voor Kuifje in Amerika, dat je hoogstens kan zien als Hergés poging om een hyperkinetische Amerikaanse cartoon op strippapier te vangen. Er zit inderdaad tempo in, maar het overtuigt niet, en al zeker niet in de herwerkte kleureneditie. De decors zijn bijzonder pover en Spartaans, steriel zelfs, als je het vergelijkt met het briljante tekenwerk dat nauwelijks één album later de norm zou worden. We herinneren ons dat we als kind bijzonder teleurgesteld waren door Hergés tekeningen van de wolkenkrabbers, die ons nochtans fascineerden. In Kuifje in Amerika zijn ze inspiratieloos met een liniaal getrokken, als bij een introductie perspectieftekenen in de les plastische opvoeding op school.

Een beetje een sputterende aanloop naar beter, dit album. Een Hergé die nog niet uit de startblokken is geraakt. Toch wel vreemd dat dit wél het meest verkochte Kuifje-album blijft. Of dat ook in de bloedmooi afgewerkte facsimile-versie het geval zal zijn (ah! die geur van verse drukinkt als je het plastiekje verwijdert!) valt nog af te wachten.

(HDP)