De zang van de walvissen
Edmond Baudoins vorige strip,
De ogen in de muur, ging over de relatie van de auteur met zijn stagiaire, en dat leverde een vreselijk pedant en arty-farty kutboek op. Dat zo'n enkele uitschuiver niets afdoet aan het feit dat Baudoin een razend interessant stripauteur is, bewijst
De zang van de walvissen, een broeierige, gejaagde vertelling op de grens van de waanzin.
We volgen een man die in een haven aanmeert en op een heuvel afstapt om de intense en pulserende spoken in zijn hoofd te verjagen. Een meisje met afgezette borsten, een Canadese
Idool-winnaar, een Japans hoertje, zijn demente moeder, het zijn maar een paar van de beelden die hem als koortsige visioenen achtervolgen terwijl hij door het bizarre landschap ploegt, dat meer en meer de vorm van een schilderij aanneemt. Buitengewone strip, een afmattend gevecht van de auteur met zijn demonen, en een schitterende revanche na die aanstellerige miskleun van twee jaar geleden.
(HDP)