Bloc Party: Silent Alarm
We spelen ‘Banquet’, en we weten heus wel dat die single al een hele tijd uit is, nog steeds een gemiddelde tien-vijftien keer per dag. Alle vergelijkingen die bulken van compliment kloppen. The Cure, The Smiths, Gang of four en nog een tiental gróte namen. Durven we zeggen ‘plaat van het jaar’?
Op zijn minst een van de platen van het jaar. We zijn laaiend enthousiast, we kennen één song en we hebben nog niet eens verder geluisterd.
Rustig, het is natuurlijk nog maar februari, voor hetzelfde geld vergeten we Bloc Party even vlug als flets ‘geluid van het moment’ of worden ze door de media kapotgeneukt en –gezogen en blijft er van hen aan het einde van de rit nog slechts een mager hoopje vergane hoop over. Maar eerlijk gezegd blijven we laaiend enthousiast.
Want één fantastische plaat is vaak meer dan genoeg, een fantastische single kan een groep voor altijd in je hart sluiten. En dat hadden/hebben we met Bloc Party. Het jonge onbesuisde, het wilde, een grootstadsgevoel, melancholie, rake kracht, je weer puisterige puber voelen, songs waarvan je de teksten wil kunnen meezingen omdat je denkt dat ze zeker aan je gevoelens en overtuigingen beantwoorden terwijl de zanger via een abstracte songtekst vaak niet eens zelf weet wat hij bedoelt. Maar dat doet het hem net. En nog eens luisteren, en nog eens, en nog eens. De stem van Kele Okereke, Robert Smith of de weemoed van Morrissey zijn nooit ver weg. De gehele sound en sfeer doet ons vaak aan de vroege Cure, ‘Boys don’t Cry’ of ‘Three imaginary boys’ denken, of The Strokes eerste, en is tegelijk even rauw en klap-in-je-gezicht als die rechtane Strokes of verfrissend en brutaal zoals alleen een voortreffelijke postpunk kan. ‘Banquet’,’She’s hearing voices’,’Luno’ en ‘Helicopter’, begin daar alvast mee.
Geen klank van de dag, maar vier gewone jongens uit Londen zonder al te veel pretentie die, hopen we, nog veel in zich hebben. Een debuut-cd waar véél van verwacht werd. Voor ons zijn de verwachtingen rijkelijk ingevuld. Wat maakt dit anders? Eerlijkheid, het al dan niet misleidende gevoel een lievelingsband te ontdekken en ‘Banquet’, de single die ons deze dagen alvast onvoorwaardelijk aan hun kant schaarde. ‘Luno’ spelen we nu twintig keer per dag. Are you shaving your legs? And your nose is bleeding!
(LAD)