Tanita Tikaram: Sentimental

Hoe zou het nog zijn met...? Bij deze zangeres is dat de beste vraag. In 1988, eeuwen geleden, scoorde ze een gigantische hit met het trouwens ook echt mooie, donkere ‘Twist in my sobriety’. Tanita was toen achttien en een redelijk vreemde eend in de popwereld.
 Ondertussen is ze 35, een paar volledig onopgemerkte platen verder, en dit is haar zesde album.

Maar die stem is zo onveranderd herkenbaar gebleven. Donker en diep, met steeds die warme weemoed in alles wat ze zegt en zingt. Op een rijtje met Suzanne Vega, beetje Rickie Lee Jones. Wie die dames graag hoort, kan zich bij Tanita ook vast nestelen.

Pop is dan ook een ver verleden, en heel Sentimental kabbelt elegant traag en sober muzikaal begeleid door een piano, brave gitaar. Zeventien jaar verder hebben haar muziek uitgepuurd tot heldere, zachte, tere songs, schitterend in sterke eenvoud. Tussen jazz en crooner en voluit singer-songwriter. ‘Heart in winter’ is een song om doelloos je glas whisky in te kijken, op zoek naar je antwoord. Bij het raam zitten kijken naar de koude buiten, de koperblazer die even later warm komt meeklinken op de eenvoudige piano, een song vol rust en zelf in te vullen mijmeren. Altijd sentimenteel, nooit melig. Kan liefde blijven duren? Moet ik ze laten gaan? Liefde is maar een woord, dat keihard in mijn hart snijdt. Hartensmart ligt er dik bloedend op zonder dat het te gesuikerd wordt. Zuiver menselijke songs, met bij de donkerte in stem een evengoed optimistische knipoog van de zangeres mee. De paar duetten hoefden niet, haar stem staat ruim op zichzelf, de zangpartner komt er maar als kleine broer uit.

Zeggen dat iemand als Tanita terug is, voelt raar om zeggen. Ze is er meer altijd geweest voor wie wilde luisteren. Een buitenbeentje dat met plezier zo zal blijven. Dat belet niet dat ze hier een mooie plaat biedt en Sentimental een paar pareltjes verbergt. Een echte warmste koffie-en-de-wereld-in-kijken-plaat. Intiem, vol rust en ruimte voor menselijk mijmeren.

(LAD)