Walk on water
Wie had gehoopt iets te leren over de situatie in het Midden-Oosten door naar de Israëlische film
Walk on water te gaan kijken, is eraan voor de moeite. Deze draak van de in eigen land nochtans hoog aangeschreven regisseur Eytan Fox barst namelijk van de goede bedoelingen, maar begint al na een kwartier zwaar te ontsporen
, en het wordt steeds erger. Fox probeert alle, maar dan ook álle joodse problemen in één film te proppen: de problemen met de Palestijnen, de polarisatie tussen Israëli's onderling, de holocaust, de relatie met Duitsland, de Israëlische machocultuur, homoseksualiteit in het Midden-Oosten, de kibboetsen, de dubieuze rol van de Mossad... Noem het op, het zit erin. Het resultaat is een ongeloofwaardige verschrikking waarin de ene rotslechte scène met haken en ogen aan de volgende wordt gebreid, zodat de film steeds dieper wegzakt in een moeras van platte gemeenplaatsen en belachelijke onwaarschijnlijkheden. Tot overmaat van ramp hebben de twee jonge Duitse acteurs die zich in het centrum van dit zootje bevinden allebei een kop om op te meppen. Het is zodanig erg dat we bij meer dan één scène (de volksdansavond!
Cinderella Rockefella! de douche aan de Dode Zee!) in onze stoel zaten te wriemelen van pure plaatsvervangende schaamte. Eén enkel lichtpuntje in deze film: Lior Ashkenazi is prima als de cynische Mossad-agent. Maar hij alleen kan dit onding absoluut niet rechthouden.
(JC)