Coldplay: X and Y

Het gaat slecht. Het klimaat geeft het op. Water wordt straks zo duur als olie, olie die op zijn beurt stilaan opraakt. De Chinezen zijn daar. De verkrachte palmbomen op Temptation Island worden psychologisch opgevangen. Converse All Stars zijn nog maar eens hip. Coldplay heeft een derde plaat.
 Of is dát dan net weer goed? Of niet?

X en Y zijn assen in de wiskunde, chromosomen van ons-lijf-uit-elkaar wetenschappelijke peuteraars, muziek is geen wiskunde, geen wetenschap. X is een meisje, Y een jongetje, (wat is Apple eigenlijk?) daar kunnen we dan wel weer liedjes over gaan maken, duizenden. ‘Voor elke fan die smoor is op ons zijn er twee anderen die ons haten’, weet Chris Martin. ‘De nieuwe single van Coldplay klinkt net als die van hun vorige plaat’ weet Aldo van Millionnaire nog.

Het lot van wereldgroepen is zo. Maar eigenlijk zal dat ons een zorg wezen (en met ons Chris Martin). U2 permitteert zich zelfs een minderwaardig Belgisch concert tegenwoordig. Maar heb je Coldplay al eens live gezien? Jawel, Werchter 2003, en van het kippenvel waar iedereen in de magic-hour-zon toen blijkbaar last van had, voelden wij niets. Een af concert, da’s waar. Maar evengoed té af, te gladjes, te 'iedereen zal er wel van houden'. Een gouden glas Johnnie Walker Blue Label is een verfijnde mix van een aantal grote eigenzinnige, karaktervolle whisky’s, maar heeft maar weinig eigenheid, passeert je tong, drinkt vlot en lekker weg, zonder meer. Een fles kost 150 euro. Coldplay is voor ons ook zo. Meestal aangenaam, een mengsel van veel goeds tot uitstekends, toch uitlopend in een teleurstellend resultaat dat (tegen hun wil en dank?) door bijna iedereen een snok te hoog wordt aangeschreven. X&Y is veel van het typische Coldplay. Breekbare (erover?) gevoeligheid, vaak nogal bombastisch ( U2?), en Martin die ondanks alles een goede zanger is. Het bijna falsetto dat er doorgaans uitkomt, verveelt ons toch nog. Geef ons maar een groep met meer arrogantie en karakter, of zelfs Moby. Wij vinden dit, in tegenstelling tot héél velen, voor melkmuilen.

Coldplay heeft de status van gigagroep bereikt en levert zijn derde plaat. Een plaat die de kwaliteit van hun tweede aanhoudt, maar niet overstijgt. De wereld gaat plat voor een torenhoge X-factor. De vraag blijft alleen: Y?

 (LAD)