Roisin Murphy: Ruby Blue

Charmante dames met een prachtige stem. We staan er eindeloos zwak tegenover. Na de prachtige live van Moloko op Werchter 2003 smolten we helemaal voor deze klassedame. Twee jaar verder en van Moloko is voorlopig, en hoogstwaarschijnlijk voor altijd, geen sprake meer.
 Deze diva dopt haar boontjes wel zelf. En met Matthew Herbert.

Herbert leerden we al kennen als een heel excentrieke geluidsmaker. Björk sloeg hem al aan de haak, en wie ooit het tv-programma zag waarin ze samen aan het experimenteren waren, kreeg een piepkleine blik in de muziekdenkwereld van beiden. Of Matthew die op Pukkelpop een bigband van bijna vijftig man meebrengt, kostuums en partituren inbegrepen, en hen live staat te samplen, te loopen tot je op den duur niet meer weet wie wat aan het spelen is en of er hoe dan ook nog iemand live bezig is. Deze Brit stelt muziek op duizend manieren in vraag en is een magiër in het verwekken van nieuw, nooit gehoord geluid. En dan gaat hij in zee met een van de zotste spoken uit de Britse pop, Miss Murphy.

Het is een combinatie die klikt dat het kraakt. Voor de opnames nam Roisin telkens een aantal van haar lievelingsvoorwerpen mee, waarmee Matthew dan geluidsverwekkend aan de slag ging. Spontane en heel persoonlijke geboortes van songs volgden. En dat hoor je deze hele plaat lang, door elk filamentje van elke song. Dit is Roisins meest intieme ei dat wij uit te broeden krijgen, en tegelijk is het heel poppy, spontaan, licht... Dubbelzinnig dus, maar perfect in evenwicht tussen experiment en pop, een mooie trouwpartij. Gekke muziekjes, rokerige bardeunen, zweverige triphop, filmische klanken, absurd hopsend en dartelend ‘Ramalama’, maar steeds zo duidelijk Murphy, op het lijf en de stem geschreven én die stem zingt het heerlijk en dominant. Voorlopig zijn we zwaar in de wolken van het ingetogen huppelend bluesy ‘Dear Diary‘ maar met de klasse van deze plaat zijn we nog heel lang en verschillende lievelingetjes zoet.

De navelstreng met Moloko resoluut doorgeknipt, al heeft het wat pijn gedaan, dat hoor je dik in de teksten van Roisin. We denken er vaak bij aan de eigenzinnigheid van Björk of Amos, PJ Harvey. Meer dan duidelijk dat dit een toonbepalende artieste voor lange tijd is, een grote dame.

(LAD)