Biohazard: Means to an end

Vijftien jaar na hun titelloze debuut houden de hardcore-heren van Biohazard ermee op. Means to an end, middelen die het doel heiligen, ditmaal afscheid. Maar verwacht daarom geen emotioneel gesnotter, triestige piano’s of leeg lament. Versterkers op tien, plectrums en tong op scherp en nog eens goed schoppen tegen alles wat pijn kan doen.


NYHC, het zijn vier letters die wel altijd met Biohazard zullen verbonden blijven. Zij stampten eigenhandig de crossover-scene van metal, hardcore en maatschappijkritische bekkers uit het asfalt van Brooklyn. Elk van de tien songs is opnieuw een statement vol energie, overtuiging, wil, afkeer en een heel klein beetje eigen lof misschien in ‘Kings never die’. Vanaf het eerste sirenegeloei opnieuw veel lome, stoere kleerkastcore, grijnzende riffs met hoog moshpotentieel in het vuur van ‘The fire burns inside’. Hier en daar een metalversnelling en tekstgewijs een waslijst ambitieuze puberidealen die je beter waarmaakt, of ‘To the Grave’ met je meedraagt. Toch gevangen in hun eigen imago? Het recept van Biohazard is onveranderd gebleven, maar als extraatje voor dit album kan je voelen dat het met nog meer kracht en gedrevenheid dan anders op schijf werd gesteld. Omdat het de laatste keer is? Omdat de wereld eigenlijk niet zo flink meer luistert naar hardcore, die soms wel heel jaren negentig is? Of gewoon omdat Biohazard steeds de heersers van dit genre zullen blijven en ze dat een finale keer wilden duidelijk stellen! Biohazard is stilaan een anachronisme en houdt de eer aan zichzelf.

(LAD)