Tim Burton's Corpse Bride

Tim Burton heeft echt wel een topjaar. Na het verrukkelijke Charlie and the Chocolate Factory pakt hij, samen met co-regisseur Mike Johnson, uit met een zo mogelijk nog heerlijker prent. Corpse Bride, een film die de aloude kunst van de stop-motion cinema heruitvindt, is doordrenkt van de typische zwarte humor van Burton.
 Het verhaal is gebaseerd op een Russische volksvertelling: een jongeman staat op het punt te trouwen, gaat in het bos nog even oefenen om zijn twijfels en zenuwen te bedaren, en blijkt dan zonder het te weten zijn huwelijksgeloften te hebben uitgesproken tegen... een lijk. Klinkt bizar en zelfs wansmakelijk, maar Burton en Johnson hebben het onderwerp zo geestig en spitsvondig aangepakt en uitgewerkt dat er al na twee minuten een brede glimlach op je gezicht staat gebeiteld. De tweestrijd van de aandoenlijke Victor Van Dort (fraaie rol van Burtons fetisjacteur Johnny Depp, die deze film simultaan insprak met de opnames van Charlie) tussen de griezelige, maar funky onderwereld en het stijfdeftige milieu boven de grond, levert een geweldig leuke en superoriginele film op, een geslaagd huwelijk tussen Gothic horror en Britse comedy. En vergis je niet, dit is géén digitale animatieprent. Alle decors en poppetjes zijn echt, en zijn frame na frame met de hand bewogen en belicht. Het resultaat is oogstrelend knap, en komt meteen tot leven. Net als in Charlie heeft huiscomponist Danny Elfman er bovendien een paar onweerstaanbare musicalnummers in gesmokkeld, en het stemmenwerk van onder meer Paul Whitehouse (van The Fast Show) en Joanna Lumley (van Absolutely Fabulous) is om van te snoepen. Dit is na Wallace and Gromit alweer een meer dan waardig alternatief voor wie het lastig vindt om dit Pixarloze najaar te overbruggen.

 (JC)