Dallas Barr 7: De laatste wals
Et voilà: de eerste 'Polyptiek' van Le Lombard is afgerond, al is 'Dallas Barr' natuurlijk wel vertrokken met een voorsprong van vijf albums.
De laatste wals is het uitstekende slot van een hoogstaande stripreeks.
De Antwerpse Limburger (Limburgse Antwerpenaar, enfin, hij is geboren in Zolder) Marvano en de Amerikaan Joe Haldeman, die elkaar in 1980 ontmoetten, zijn een gouden duo. Eerstgenoemde is een van Vlaanderens beste striptekenaars, laatstgenoemde een gevierd sciencefictionauteur. Samen maken ze strips die eruitspringen, zowel vormelijk als inhoudelijk. Het duo heeft ontegensprekelijk een eigen signatuur, al na twee prentjes weet je dat je een Marvano-Haldeman in handen hebt. Uit De laatste wals blijft andermaal hoe goed ze het sciencefictiongenre in de vingers hebben. Hun verhalen bestaan niet louter uit futuristische technologische vondsten, spannende actie en fraai getekende sterrengezichten. Nope, 'Dallas Barr' is meer dan dat. Hier wordt voorwaar - je gelooft het nooit in een mainstreamstrip - een stevig potje gefilosofeerd over de mensheid, waar die vandaan komt en waar ze naartoe moet. De conclusies aan het eind van deze boeiende cyclus zijn bepaald pessimistisch, maar verwondert je dat misschien? Lees tussen de regels van de krant van vandaag, extrapoleer de miserie een eeuw of zo in de toekomst, en je krijgt 'Dallas Barr'. IJzersterke en relevante stuff, een strip naar ons hart.
(HDP)