Image
03/02/2006

Hooverphonic: More sweet music & No more sweet music

We kunnen er niets aan doen. Een afkeer voor bepaalde nogal zelfingenomen elementen binnen Hooverphonic zit volgens ons in de genen ingebakken. Neem er dan nog bij dat Hooverphonic tot de grote Belgische bands behoort, en toch wel wat overgewaardeerd is.
 Deze band ligt niet in onze lievelingsla.

En toch kan je muzikaal niet zoveel tegen Hooverphonic inbrengen en zingt Geike Aernaert steeds met een mooie, hese, vaak zwoele filmstem. De songs zijn één voor één af, tot in de puntjes georkestreerd, gearrangeerd. Bij pensioen kunnen ze zo op de proms terecht, als je zelfs al voor staatshoofden mag concerteren, ben je zo kabbelend mainstream dat we soms ongemakkelijk worden tijdens het luisteren.

Bij ‘Music box’ voelen we ons bijna op de zangwedstrijd in The sound of Music. Hooverphonic is sinds ‘Jackie Cane’ zoiets esthetisch gaan krijgen, klef, plakkerig, musical. Telkens weer een lading violen, plastieken melancholie... kom zeg. Erover is erover, en Hooverphonic is daar zowat de vaandeldrager van in  België. Maar kom, jullie zullen dit wel allemaal fantastisch vinden en zielsveel genieten van de mooie stem van Geike, en die heeft ze, dat vinden ook wij. Maar het zou zoveel mooier kunnen zijn met gewoon te doen en minder voorzichtig te spelen, doe iets met je muziek, ga ergens naartoe. Het is gewoon zonde dat dit door alles en iedereen fantastisch wordt gevonden. Op de tweede cd No more sweet music wordt elke song nog eens overgedaan met soms een beter resultaat, maar ook niet overtuigend, ‘Music box’ benadert er wel de Portishead-sfeer, iets wat we Geike zoveel liever zouden horen doen. Net zoals je Coldplay en Kaiser Chiefs een wonder moet vinden en ook net die algemene mening de muzikanten zelf op den duur in een verplicht muzikaal hoekje duwt. Sweet music inderdaad, te mierzoet.

Hooverphonic is steeds meer een product geworden. Prachtige cd-doos, extra videoclips, docu, het product is piekfijn. De frisheid van ‘2wicky’ is te lang geleden en oeverlos gezaag is in zicht. Gauw wordt dit iets voor fans van Alanis Morrissette en Céline Dion of Shania Twain. Verras ons Hooverphonic, breek uit de sleur en de verstikkende stropdas, want jullie kunnen het echt!

(LAD)


Comments

ONTSPANNING

Op dagtrip naar Miyajima, heilig eiland in de Japanse binnenzee

Een tiental kilometer in de Japanse Binnenzee, makkelijk bereikbaar vanuit Hiroshima, ligt het eiland [...]

Nintendo laat je gamen met je eigen foto's

Minigames spelen op je smartphone? Dankzij het nieuwe Nintendo-spel Pictonico! doe je dat met je eigen [...]

Kus op het hart: Sukilove: Sukilove

Pascal Deweze klinkt helderder als we er Metal Molly of Chitlin' Fooks als hint bijnemen. Sukilove is [...]

10/02/2003

Johnny Marr & The Healers: Boomslang

Wie ooit zijn hart verloren heeft - of het nog moet verliezen - aan The Smiths, wil deze cd in haar of [...]

06/02/2003

James Healer 2: De nacht van de cobra

Een lekker zweterig album om de barre winter te vergeten: De Nacht van de Cobra, het tweede album in [...]

03/02/2003

GUIDO NV is het nummer 1 Belgische niche-mediabedrijf naar de doelgroep jongeren (studenten in het bijzonder), scholieren en Young Starters

Bruiloftstraat 127, 9050 Gentbrugge
Tel.: +32 (0) 9 210 74 84