Mogwai: Mr. Beast

Vertrouw niet zomaar alles wat ze je in de strot rammen. Geloof dus ook niet dat Mogwai opeens een nest rockers zou zijn geworden, erop los ramt en rockt met hoofdletter R, zoals het aan de pers gerichte tekstje voor juist houdt.
 Mogwai blijven gewoon vijf jonge mannen met een heerlijk gevoel voor humor, en muzikale koningen van de weemoed. Goed, Mr. Beast dit vijfde studioalbum van de Schotten, is in zekere zin gevarieerder dan de vorige Happy songs for happy people, want er is een afwisseling in songs op tempo en op het uiterste gemak. Hier al wat meer elektronica, zoals in het flauwste nummer van de plaat ‘Acid food’, en daar een sonische uitbarsting van enorme wegblazende proporties, ‘Glasgow Mega snake’ en afsluiter ‘We’re no here’. Laat in die twee songs dan een hoofdletter R zitten, ach, vergeef de bioschrijvers, zij weten niet wat ze horen. ‘Mega snake’ en ‘We’re no here’ zijn twee songs tussen de elementenmuziek van Isis of Pelican in, daverende geluidsmuren en de tere breekbaarheid van een verdwaalde pianotoets van Mogwai’s überlolbroek Barry Burns, en dat bedoelen we positief. Perfect gepositioneerd op ‘Mega snake’ en als afsluiter op ‘No here’ om tussenin volop te kunnen genieten van de muzikale ruimte in de nochtans minutieus computeraal uitgekiende kalmtesongs. Prachtige, spaarzame piano, heel zelden een flard gezongen, in de doorgaans instrumentale filosofie van Mogwai. ‘Acid food’ valt net iets te veel uit de toon, niet dat het onoverkomelijk is, maar Mogwai heeft geen Radiohead/Autechre kloontje nodig, want die doen het zelf veel beter.

 (LAD)