Vrij spel

Laten we maar meteen eerlijk zijn: we hebben geen hoge pet op van het stripduo Patrick Delperdange en Thierry Cayman. Hun technothrillerreeks 'S.T.A.R.' vinden we zo beschamend slecht dat Vrij spel, een one-shot in de collectie auteursstrips van Casterman, wekenlang op ons nachtkastje heeft gelegen alvorens we zin kregen om eraan te beginnen.
 Dat komt in de eerste plaats door het onverteerbare tekenwerk van Cayman, die dus werkelijk niet in staat blijkt om op een aanvaardbare manier mensen op papier te zetten. De lijntjes kloppen niet, de grimassen zijn ongeloofwaardig, de bewegingen lijken op die van onplooibare porseleinen poppen... Hoe-ie   daar anno 2006 mee wegkomt, en dan nog in wat een prestigecollectie zou moeten zijn, is ons een raadsel. Alleen zijn decors - de beelden van New York anno 1956 bijvoorbeeld - kunnen ermee door; de personages zijn ronduit affreus. En dat legt al meteen een zware hypotheek op het verhaal van Delperdange, dat nochtans veelbelovend begint. Hij toont hoe een agent van de Food and Drug Administration een aantal boeken redt uit een door de rechter opgelegde verbranding van het subversieve werk van de controversiële psychiater Wilhelm Reich, die op 3 november 1957 in onopgehelderde omstandigheden stierf in een Amerikaanse gevangenis. Boeken over... het orgasme, waaruit onze agent heel wat bijleert, tot nachtelijk jolijt van zijn eega. Hij begint ook, op basis van Reichs plannen, aan de constructie van een 'orgonaccumulator', een mysterieuze energiecabine. Intrigerend? Welja. Prikkelend? Een heel klein beetje, want ook in bed bewegen Caymans marionetten zo houterig als wat. Bevredigend? Helaas niet, want na de interessante aanhef zakt het verhaal als een pudding in elkaar, en moet het veelbelovend kaatsspel tussen fictie en doofpotwerkelijkheid baan ruimen voor een banaal seksthrillertje. Nee, we vrezen dat het nooit meer goed komt tussen ons en dit stripduo.

(HDP)