De witte planeet

Alweer verovert een adembenemende natuurfilm het bioscoopscherm, dit keer van Thierry Ragobert en Thierry Piantanida, twee ex-medewerkers van de legendarische commandant Cousteau.


 In De witte planeet trekken ze naar het uiterste noorden van Canada, honderden kilometers boven de poolcirkel, om daar een jaar lang de overweldigende natuur van het Arctisch gebied vast te leggen. Dat levert onvergetelijke beelden op, die zelfs voor doorgewinterde liefhebbers van het genre baanbrekend zijn. Zo is de gigantische trek van vele tienduizenden kariboes over de toendra's een spektakel dat je mond doet openvallen van verbazing, ben je getuige van de geboorte van kleine ijsbeertjes, zie je onder water een walrus zijn kleintje zogen en zit er meer dan één sierlijke walvissendans in. Pure schoonheid, gelukkig niet doodgemept door overdreven bombastisch commentaar, een bedje waarin andere Franse natuurdocumentaires zoals Deep Blue en Genesis terminaal ziek waren. Alleen op het einde gaat het belerende vingertje omhoog, wanneer de ijsbeer ons ongevraagd komt waarschuwen dat al dit moois aan het wegsmelten is als gevolg van het broeikaseffect. Tegenwoordig móet zoiets blijkbaar, zelfs Sir David Attenborough krijgt op z'n donder van de BBC als hij dat vingertje weglaat. Maar in het geval van De witte planeet kan het de pret niet meer vergallen, daarvoor zijn de beelden die anderhalf uur op het scherm zijn geprojecteerd te weergaloos. Een pluim ook voor de excellente muziek van Bruno Coulais, die een Inuit-touch geeft aan de soundtrack, wat zeer gepast en geslaagd is.

(JC)