Capricorns: Ruder forms survive
Er is een reden waarom we sommige albums niet meteen onder de loep nemen. Sommige muziek moet groeien, rijpen. Je oren onderdompelen en zwemmen of verzuipen. Capricorns, uit Londen, is er zo een.
We wisten dat het wel goed zou komen met dat luisteren. Dit is hun debuut-cd.
Namen, lees ze. Ken je ze niet, schaf je dan al hun platen aan en luister keihard, ook het volume. Of trap het hier af. Jesu, Pelican, Isis, Mogwai, Sunn-O, Electric Wizard, Orange Goblin, Amen Ra, Cult Of Luna, Iron Monkey, High on Fire. Harde(re) muziek die zoveel schoonheid in zich heeft als je de sonische trip maar durft ondergaan. Net als Capricorns.
Het best is eigenlijk om je goed voor te bereiden en voor de hele plaat te gaan. Ga zitten/staan tussen zoveel mogelijk en ferm luide boxen en zet je kalm schrap. Hoofd lichtjes gebogen, ogen dicht en laat het meewiegen en lome luchtgitaferelen maar zachtjes opkomen. Binnenkomend even mee adem happen en ‘1977: Blood for papa’ induiken, een kortere song om op te warmen. Rennende stoner, klevend slaand aan de break, dan even inhouden, trappelen en vertragen, dik slepen. ‘1969: a predator among us’ begint vriendelijk, aangename gitaartjes, Pelican op rust gehandtekend om dan hun meer krakende, bronstig grijnzende broers te doen ontwaken, verder héél stil opnieuw, Cult of Luna/Isis zeekalmte die naar luider en tempo optrekt en klotsend dreigt, gecontroleerd zwalpt, zelfs naar Mastodon neigt, een heerser van een song. ’1066 : Born on the Bayeux’ (ze hebben wél een fijn gevoel voor humor) klokt af op 12.39 en is meesterlijk. De inkom draait op één dreigende gitaarpingel, de drum die meegaat, tweede gitaar en bas die vervoegt, volume stijgt, tempo schroeft op, minuut twee gaat de bom erin. Net voor minuut 3 ommeslag, in een Ra/Isis-klank, en tegen daar zijn wij al heel lang mee. Stilval op minuut zeven en dan roffelende drums, magie, onweer, chaos vol lijnen in een heerlijk uitgesponnen finale.
Capricorns is een rijke toevoeging in de emo-sludge-stoner-doom-core-kring die iedere rechtgeaarde riff-freak niet mag missen: deze songs scherpen zich op hun lome, maar vaak ijzersterke riffs. En we waren al zot van de platenhoes!
(LAD)