Bob Sinclar: Western Dream

We blijven een heel dubbel gevoel hebben bij ‘Love generation’. Ergens haten we dat stomme gefluit en die onnozele ‘pam-pa-dam’, maar daar kan Bob/Chris Lefriant uiteindelijk niets aan doen, hij maakte gewoon een liedje.
 ‘World, hold on’ staat ook al te dringen voor hitexplosie. En samen staan ze op Sinclars vierde plaat. De schuimparty’s op Ibiza, dansen op het strand, lopen tussen een zonovergoten laan bomen, spontaan glimlachen, afterparty met de zon die opkomt. Sinclar maakt dance voor de lach. Vrolijkheid, allemaal samen en gelukkig, feesten is de hoofdzaak. Hij is ook een kei in het vinden van onweerstaanbare tot irritante samples die bijna telkens de kracht of zwakte van een song bepalen. Ook in ‘World, hold on’ zweeft dat goede gevoel, het vakantiegevoel waar Sinclar een heel eigen geluid voor heeft. Minpunt: er zit weer zo’n fluiter in. Pluspunt, hij klist telkens een fijne stem zoals Gary Pine. Echte stemmen doen deugd in een danceland waar het vaak wat te synthetisch is. Al liefde wat de klok slaat ook bij ‘In the name of love’, gitaartje opnieuw Steve Edwards van ‘World, hold on’, toch iets té zweverig hier. ‘Amora, amor’ doet het heel mooi Portugees, Catia Werneck zingt, met een dikke bijna soca-beat, snel en zwoel, voor ons een van de toppers van de plaat voor durf en originaliteit. Sinclars plaat moet je meenemen als je met een bende vrienden naar een of ander vakantie-eiland trekt waar de lieven, vrijers en genotsmiddelen vrolijk roteren. Sinclars flower power dance sluit perfect aan bij het warmste, meest harmonische vakantiegevoel. Aangezien de zonzomer eraan komt, kunnen jullie dit best gebruiken.

 

 (LAD)