The Raconteurs: Broken Boy Soldiers

Kluchtig eigenlijk hoe de Amerikanen alles wat in een andere taal is meteen ‘speciaal’ vinden. Terwijl de bandnaam gewoon de vertellerkens wil zeggen, heeft het - zeker voor hen - dat tikje meer stijl. Los van het taalgeflirt is dit wel muziek om van te houden.
 Omdat Jack White er deel van uitmaakt en wel nog samen met poppareltje Brendan Benson. Het bewijs dat White zich naast zijn van alle nutteloze droedeltjes ontdane magische, bloedrauwe bluesrock (je weet wel, The White Stripes) niet te bescheten voelt om perfecte pop te maken. Lieten we het magische Fab-Four-woord al vallen? Nee? Fab-Four!

Dat goed in het vel zitten fladdert door de hele plaat en doet je meteen aan de betere The-bands denken, uit de jaren '60-'70 dan wel, niet de vloedgolf van The-tjes die we onlangs te kauwen kregen. The Zombies, The Beach Boys, The Beatles (yep) of The Monkees veeleer. Het licht psychedelische van ‘Hands’, Benson aan zang, alleen al verkoop je zo aan je pa als perfecte late-sixtiespop en ‘Broken Boy Soldier’, euh... Led Zeppelin op stap met Ozzy, very cowboy. Zoals Sixteen Horsepower maar met zon, kampvuur, hoerentent en de betere moonshine en zonder lugubere gieren, en kaalgevreten dode stofdorpen. ‘Intimate secretary’ komt bijna uit Sgt.Peppers met een ronkende stampgitaar, gezweef, ‘I’ve got a rabbit and it likes to hop...I had an uncle but he got shot’, hahaha. Heerlijk gevatte nonsens in muzikaal vakmanschap. Het klinkt makkelijk en we zijn haast zeker dat de plaat er op zijn losjes en het gemak is gekomen. ‘Hey, doen we eens wat samen?’ - ’Ok, wanneer?’ - ’Och, morgen?’ - ’Ok man...’ Het kwaliteitsgemak druipt gewoon van beide heren recht hun handen, stemmen e, instrumenten in op aloude recepten en gimmicks, knap en fris bijeen getokkeld. ‘Together’ nog als stapvoets lome ballad, propvol kalverliefde, perfect, Bensons charmante stem meteen in je oor. In ‘Blue veins’ zelfs het achterwaarts draaiende vinylklankje!

Het muzikale gemak van dit magische duo kan en mag hier niet stoppen. Dit is een plaatje dat er uit pure goesting kwam en waar jij uit pure goesting zal naar blijven luisteren. Geen wereldveranderende muziek, maar volgens ons slechts een flinter, een aanloop van wat deze twee heren samen zouden kunnen. Hopelijk is dit voor herhaling en verdieping vatbaar. Feelgoodplaat voor nu alvast, en morgen op het Werchter-podium.

(LAD)