Take the lead

O nee. Alwéér een film waarin onopvoedbare gettokids een charismatische leraar over de vloer krijgen die hen inwijdt in al wat schoon en goed is. Dit soort 'mentorfilms' zijn meestal melige draken, en dat is bij Take the lead niet anders.
 Het is het zwaar geromantiseerde, verschrikkelijk gesimplificeerde en overdadig met onwaarschijnlijkheden overgoten verhaal van Pierre Dulaine, een Franse leraar ballroom dancing die probleemkinderen in een school in Harlem, New York hun eigenwaarde laat herontdekken door ze klassieke dansles te geven. Nu konden die kids natuurlijk wel al dansen, in hiphopstijl, zodat op den duur fusion moves ontstaan tussen klassiek en street. Yeah yeah, en de Smurfen bestaan echt. Dit is een film op kleuterniveau, zo fake als wat. De gettorealiteit wordt even opgedirkt, gestileerd en afgevijld weergegeven als in de gemiddelde hiphopclip, wat geen toeval is, want langspeeldebutant Liz Friedlander is bekend uit de wereld van muziekvideo's. Het flutverhaaltje is volstrekt ongeloofwaardig, de dansscènes hopeloos geforceerd en de jonge acteurs waardeloos. Flashdance voor de 21ste eeuw? Vergeet het, dit prul zou nooit de oceaan overgestoken zijn mocht ballroom dancing hier niet opnieuw hot zijn geworden door populaire tv-programma's op zowat alle zenders. En dan is er nog Antonio Banderas. In feite brengt die het er nog niet eens zo slecht vanaf, rekening houdend met het minderwaardige basismateriaal waarmee-ie aan de slag moest. Desalniettemin, wat een afknapper. Nauwelijks te geloven trouwens dat deze film op een echt personage is gebaseerd: Pierre Dulaine bestaat, is levend en wel en heeft zelfs de danspasjes voor de film begeleid. Allez vooruit, alsof het iemand een moer zal kunnen schelen na het schaamteloos domme verhaal.

(JC)