Het Laatste Jungleboek 2: De belofte

Tweeënhalf jaar hebben we gewacht op een nieuw album van Johan De Moor. En dan krijgen we dit: een zoutloos, volstrekt overbodig stripverhaal dat nog geen 10% van Johans supertalent benut.
 We voelden de bui al hangen bij het eerste deel van 'Het Laatste Jungleboek', een oninteressante take op het overbekende Jungleboek-verhaal door veelschrijver Stephen Desberg en de Chileens-Belgische tekenaar Henri Reculé. Niet spannend, niet origineel, gewoonweg niet goed. En om dan een talent als Johan De Moor te degraderen tot inkter en inkleurder, wat hij duidelijk tegen z'n zin zit (of zat, zie verder) te doen, daar snappen we geen sikkepit van. Een strip van Johan die er houterig uitziet, dat kán toch gewoonweg niet, want hoewel hij de zoon is van Hergés rechterhand Bob De Moor, is Johan nog het meest beïnvloed door de zotteVandersteen van de beginjaren. In een strip als 'Kobe de Koe' kwam dat uitstekend tot zijn recht, met cartooneske, bijna uit de vakjes springende, van het dolle leven buitelende kolderfiguren. Maar hier? Statische, saaie prentjes van sprekende dieren, niet slecht ingekleurd, maar zovele keren beneden het potentiële niveau van De Moor dat het ronduit droef is. Gelukkig heeft Johan dat intussen zelf ook ingezien, en schijnt hij voor de volgende delen te zullen bedanken voor de eer. Laten we dan maar hopen dat hij zich klaarstoomt om nog eens uit de band te springen zoals het hoort.

(HDP)