Snakes on a plane

Wat een goeie titel kan teweegbrengen. Toen Samuel L. Jackson vernam dat er een film op stapel stond met de naam Snakes on a Plane, tekende hij onmiddellijk zijn contract, zonder zelfs maar één oog op het script geworpen te hebben.
 De fanboys op het internet volgden vrijwel meteen, en Snakes on a Plane werd, maanden voor de release, een online hype zoals we er sinds The Blair Witch Project geen meer hadden gezien. Is de uiteindelijke film nu al die heisa waard geweest? Oh yeah! Snakes on a Plane is geek heaven. Door constant en consequent zwaar over the top te gaan en te blijven, door niet vies te zijn van een gezonde dosis slechte smaak, en door het script royaal te kruiden met grappige macho-lines, zorgt regisseur David R. Ellis (Final Destination 2) ervoor dat je schatert van begin tot einde. Snakes on a Plane (ook wij krijgen geen genoeg van die briljante titel) heeft alles wat een B-film nodig heeft om het tot een cultklassieker te schoppen: een uit één brok graniet gehouwen held die de ene coole oneliner na de andere spuit, een paar kortgerokte deernen die ten prooi vallen aan wriemelend en sissend ongedierte, een handvol politiek incorrecte nevenpersonages die zonder schroom op groteske wijze kunnen worden opgeofferd, and a plane that goes down faster than a Thai hooker. Kostelijk amusement is het, dat bol staat van de vettige knipogen en er met brio in slaagt tegelijk sappige horrorfilm, sarcastische komedie en overdreven actievehikel op maat van Sam 'Badass Motherfucker' Jackson te zijn. Zet je schrap en haal je boarding pass voor de coolste brok trash van het jaar: Snakes of a Plane is Fun met een grote F.

 (JC)