De Blauwbloezen 50: De klopjacht

Vijftig albums van 'De Blauwbloezen' alweer, wat vliegt de tijd. De reeks, die ooit werd opgestart in het weekblad Robbedoes om het verlies van 'Lucky Luke' op te vangen toen Morris overstapte van Dupuis naar Dargaud, groeide al snel uit tot een vaste waarde.
 Het is ook altijd een van de topreeksen geweest van Raoul Cauvin, de veelschrijver die honderden albums uit z'n mouw schudde (en nog altijd schudt) voor Dupuis. Afijn, de tijden zijn veranderd, Dupuis en Dargaud zijn eigendom van dezelfde mediagroep geworden, de Nederlandse Robbedoes bestaat niet meer en Morris is ook al een tijdje naar de eeuwige jachtvelden verhuisd. 'De Blauwbloezen' zijn echter springlevend, met een verhaal dat niet beter of slechter is dan de vorige negenenveertig. Blutch en Chesterfield gaan op klopjacht naar deserteurs en komen zo in de handen van de zuidelijken terecht. Daar trekken ze hun blauwe bloezen uit en ruilen die voor grijze uniformen, wat voor koldereske verwarring zorgt. Mild grappig, zoals alles van Cauvin, uitstekend getekend door Willy Lambil. Dat die laatste vooral ook in z'n potloodschetsen een uitstekend vakman is, zie je in het dossier dat aan de eerste druk werd toegevoegd. Altijd leuk, zo'n extraatje, al was het niet echt meer nodig na de schitterende schetseditie van The Nancy Harts (album 47bis, 'het album van het album'), die in 2004 verscheen.

(HDP)