The Last Kiss
Wie nog zou twijfelen aan het talent van schrijver/regisseur Paul Haggis, moet naar
The Last Kiss gaan kijken, een ontroerende film over mensen op een kruispunt in hun leven
, over relaties die op een keerpunt zijn beland en mensen die ondanks hun zwakheden toch van elkaar willen blijven houden.
Paul Haggis heeft de afgelopen jaren gestunt door twee jaar op rij een Oscar te winnen, eerst voor Clint Eastwoods Million Dollar Baby - waarvoor hij het scenario schreef - en het jaar daarop voor zijn eigen film Crash. Voor The Last Kiss, geregisseerd door Tony Goldwyn, schreef Haggis een bewerking van de Italiaanse film L'Ultimo Bacio. Hij volgt een aantal oude vrienden die de dertig naderen. Da's de leeftijd waarop je definitief moet kiezen om volwassen te worden. Verantwoordelijkheden als huwelijk, een huis kopen en kinderen
staan in een rijtje te dringen, maar eigenlijk voel je je nog jong en wild en zou je nog eens iets losbolligs willen doen. Toegegeven, sommigen hebben dit gevoel op hun 25ste al, maar aangezien we steeds langer gaan studeren wordt 30 toch meer en meer beschouwd als het keerpunt van de jeugd. Dat gevoel weten Haggis en Goldwyn perfect te vatten in The Last Kiss. Op vloeiende wijs worden de verhalen van de verschillende koppels in elkaar verweven, zodat je meteen wordt meegesleept. De dialogen zijn intelligent en van een bijna perfecte naturel. En ja, de film is romantisch, maar niet op een gesuikerde, zeemzoeterige manier. Daarvoor is het hij te echt, te doorleefd en te herkenbaar.
De hoofdrol in de film is weggelegd voor Zach Braff. Dat was geen toevallige keuze, want met Garden State had die zelf al een prachtfilm gemaakt over twintigers die worstelen met het feit dat ze hun jeugdige onschuld aan het verliezen zijn. In The Last Kiss is hij andermaal schitterend als de jongen die op het punt staat vader te worden, en tegen beter weten in wegvlucht voor zijn verantwoordelijkheden. Wat een gelaagde vertolking: hoewel hij iets uitvreet dat het publiek normaal gezien nooit van een personage zou pikken, slaagt hij er toch in sympathie op te wekken. Het leven is niet zwart-wit, deze film al evenmin. De rest van de ensemblecast is trouwens ook om u tegen te zeggen: de jonge acteurs Jacinda Barrett, Casey Affleck en Michael Weston (ook al uit Garden State) zijn volkomen geloofwaardig in hun rol.
(HDP)