Black Cobra

Hou je oren stevig vast, want ze zouden er wel eens afgeblazen kunnen worden door dit tweetal. Tweetal? Yep, een geluidsmuur die steviger, meer onwrikbaar en gemener is dan we ooit mochten horen
, komende uit één gitaar (!) en één drum. De honderd elektrische gitaren van Glenn Branca onlangs in Gentse Vooruit zijn minder dan niets in vergelijking. Black Cobra is loodlompzwaar, hard, vuil, gemeen, brutaal, oertaal van luid, luid én luid. Als namen als Isis, Torche, Sunn-O, Earthride, Mastodon of Witch je iets zeggen en jou goed in de oren klinken, dan moet je dit een kans geven. Flarden stoner a la Qotsa op onversneden speed, een gorgelrochelende stem in ‘One nine’ die ons aan Allen Jourgensen van Ministry doet denken toen hij nog fulltime aan de heroïne was. Slepend slagwerk en gitarij, maar even hard snelle stoten vuur en donder. ‘The cry of Melora’, snerpende feedback, kloten van riffs, intro’s slangeriger dan een shot pure Trent Reznor ‘Broken on the wheel’. Niet, absoluut niet voor seuten! Zuiver onweer!

 (LAD)