El Laberinto del Fauno

Akkoord, de Mexicaanse regisseur Guillermo del Toro heeft in Hollywood een paar loeiers van geekfilms gemaakt, zoals Blade II en Hellboy. Momenteel werkt hij zelfs aan een sequel op Hellboy, en daarvoor wrijven wij ons nu al in de handen.
 Maar dat was allemaal nog geen reden om del Toro carte blanche te geven voor een eigen project, want in El Laberinto del Fauno vliegt hij schromelijk uit de bocht. Om te beginnen raakt het script kant noch wal. In 1944, in de Navarra-bergen in Spanje, lijkt het alsof de Spaanse Burgeroorlog nooit is gestopt. Kapitein Vidal, een rotfascist van het zuiverste water, wil er de rebellen uitroeien. Zijn stiefdochtertje is daar getuige van, en zij vlucht weg voor het oorlogsgeweld in het labyrint van haar fantasiewereld, waar een fladderende fee haar tot bij een oude, krakende, wijze faun voert. Het gevolg van deze onzin is dat je de ene minuut naar ongemeen wrede burgeroorlogscènes zit te kijken, en vlak daarna een weinig overtuigende sprookjeswereld wordt ingezogen. Die twee facetten van deze film hebben tot overmaat van ramp maar één ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei even foeilelijk als wansmakelijk. Deze mislukte Alice in Horrorland is een ware beproeving voor elke gezonde filmliefhebber, een toonvoorbeeld van hoe een nochtans niet ongetalenteerde nicheregisseur op pijnlijke wijs tegen zijn eigen grenzen opbotst. Het levert nauwelijks draaglijke cinema op, die bij momenten zo de Nacht van de Wansmaak zou kunnen opvrolijken. Dan beleeft er toch nog iemand plezier aan.

(HDP)