Miltons dromen

Het auteurstrio Maël (tekeningen), Féjard (scenario) en Ricard (scenario) heeft duidelijk de boeken van John Steinbeck gelezen, en probeert de troosteloze, bikkelharde sfeer van de Amerikaanse recessie om te zetten naar wat je een Europese graphic novel zou kunnen noemen.
 Dat lukt hen ook wel, maar of het aangename lectuur oplevert, da's een ander paar mouwen. Wie het eerste deel van Miltons dromen al ondraaglijk grauw, hard en gewelddadig vond, zet zich maar beter schrap voor nog veel meer van dattum. Het ene personage is al verwerpelijker dan het andere, alle troost en hoop zijn uitgewist, en bruut geweld is een manier van communiceren geworden. Het agressieve, nerveuze tekenwerk van Maël, met z'n vuile kleuren en krasserige lijnen, maakt de ongemakkelijke sfeer compleet. Best wel een stevige strip dus, maar een pretje is het niet. Een taaie, bemodderde, koude ontleding van de hardheid van de menselijke natuur, dat is het wel. Zoals Steinbeck placht te doen, inderdaad, al was die toch een stuk minder misantropisch dan dit grimmige Franse trio.

(HDP)