Jeremiah 27: Elsie en de straat...
Eigenlijk is Hermann, de buldog van het Belgische beeldverhaal (al is die reputatie wat overdreven) een ideaal uithangbord voor de politici die ons langer willen doen werken.
Hermann heeft zich niet alleen geen moer aangetrokken van het feit dat hij onlangs de pensioengerechtigde leeftijd heeft bereikt, nee, hij heeft zelfs een tandje bijgestoken. Leg 's mans productie van de afgelopen twee jaar op een stapeltje, en je valt achterover. En kijk, er is ook een vrij interessante 'Jeremiah' bij, de enige reeks die Hermann steeds consequent alleen heeft gemaakt. Vroeger was elke nieuwe 'Jeremiah' een feest, een evenement, een hoogtepunt van het stripjaar. Dat is al een tijdje niet meer zo, want hoewel het grafisch en verteltechnisch niveau van de reeks hoog is gebleven, konden we de laatste tijd nog weinig belangstelling opbrengen voor de verhalen zelf, die steeds opnieuw in hetzelfde lauwe vijvertje gingen vissen. Ook in dit 27ste album komen Jer en Kurdy weer eens in een godvergeten gat vol ongure sujetten terecht, en dat daar hommeles van komt, dat voel je aan je water. Maar er is meer! Hermann introduceert Elsie, waarmee Kurdy nog eens een vriendinnetje krijgt die verbaal aan 'm gewaagd is. Leuk! En zo wordt het toch nog een aardige aflevering van deze immer sfeervolle post-apocalyptische saga. En eerlijk gezegd: we zien Hermann nog altijd liever een middelmatige 'Jeremiah' tekenen dan dat compleet mislukte 'Dracula'-project van z'n zoon Yves.
(HDP)