A guide to recognizing your saints

Het was van Reservoir Dogs geleden dat we nog zo'n sterk filmdebuut hadden gezien als A guide to recognizing your saints van Dito Montiel. Deze 36-jarige regisseur schreef een boek over zijn jeugdervaringen in Astoria, een ruige wijk in Queens, New York.
  Dat boek was al een hit, en nu heeft hij er nog een formidabele film van gemaakt ook. A guide to recognizing your saints is Larry Clark meets Spike Lee met een Scorsese-sausje erover: een moordend brutale schets van het beenharde straatleven in een achterbuurt. Montiel blikt erop terug, doet dat zonder nostalgische verbloemingen, en confronteert tegelijk in filmische gedachtestromen zijn huidige zelf met het radeloze ettertje dat hij twintig jaar geleden was. Dat levert hartverscheurende scènes op, vooral wanneer hij zijn ouders opzoekt, die altijd in Astoria zijn blijven wonen en hem verwijten hen in de steek te hebben gelaten. De tieneracteurs zijn fantastisch, ze kregen als ensemble zelfs een eervolle vermelding van de jury op het Filmfestival Gent. Hun street lingo spat van het scherm in ultralevendige dialogen. Ze maken deze film echter dan echt. Denk aan Spike Lee's Summer of Sam , of de jeugdscènes in Sergio Leones Once Upon a Time in America , met de hondsbrutale verbale kracht van Kids erbij. Dát is het niveau dat je in deze mokerslag van een film krijgt voorgeschoteld. A guide to recognizing your saints is een keiharde, briljant geacteerde, meesterlijk geschreven en puntig vertelde prent over het omgaan van een volwassen man met zijn gebroken jeugd.

(HDP)