De heldendaden van Poison Ivy 1: Bloem van de bayou

Scenarist Yann Le Pennetier is vooral bekend voor z'n bijtende humor, maar wat vaak vergeten wordt, is dat hij een groot nostalgicus is. Als popculturele veelvraat heeft hij al z'n invloeden als een spons opgezogen, en z'n verhalen zijn een neerslag van wat de puber in hem graag zelf las of had gelezen.
  Hé, dat heeft hij dan alvast gemeen met Quentin Tarantino; er zijn slechtere referenties. 'Poison Ivy', de nieuwe reeks van Yann, puik getekend door Philippe Berthet, is daar een schoolvoorbeeld van. Prequel- en spinoffgewijs losgeweekt uit de 'Pin-up'-reeks van dezelfde auteurs is deze strip tegelijk een hommage aan de avonturenfilms uit de jaren '30, de Amerikaanse superheldencomics, de atoomstijl-strips uit de vroege Robbedoes, de goedkope exploitationfilms uit de jaren '70 en de radiofeuilletons van voor de oorlog. Een stevige cocktail, en Yann shaket 'm met southern gusto . Zoals gewoonlijk gooit hij een paar historische figuren in de mix: de New Orleanse voodooqueen Marie Laveau ("Dit heet een lipstick en het is ook een geducht vrouwelijk wapen") en president Teddy Roosevelt ("Ik krijg aambeien van mijn rolstoel") . Maar de ster van het verhaal is uiteraard Poison Ivy zelve, het meisje met de dodelijke kus, die het van krokodillenjaagster in de diepe swamps van Cajun Country tot trashy geheim agente schopt. Zeer grappige strip, vol typische Yann-wisecracks (geniet bijvoorbeeld van de grijnzende sneer naar de Vlamingen op plaat 40), en nog behoorlijk entertainend en sfeervol ook. Alleen jammer dat de vertaler de vele verwijzingen die de auteurs in deze Bloem van de Bayou hebben gepropt, niet allemaal heeft gevat. Ik bedoel maar: Peter Tombal (plaat 14)?!

(HDP)