Ratatouille

Bij het bekijken van Ratatouille, de nieuwe Pixar-worp, vraag je je af waar de digitale revolutie zal eindigen. De grenzen van de animatie worden door de Californische pixeltovenaars andermaal grondig verlegd, met een resultaat dat van de eerste tot de laatste seconde simpelweg verbluffend is.
  Het Parijs dat de Pixar-jongens uit hun Macs hebben getoverd in deze heerlijke klucht over een keukenrat die chef-kok wil worden, is gewoon écht. Verf die van bakstenen afbladdert, behang met vlekken, met mos begroeide dakpannen, koper dat dof is geworden door jarenlang gebruik, ze weten het allemaal met onvoorstelbaar knap fotorealisme in beeld te brengen. Waar is de tijd dat computeranimatie er per definitie glimmend en afgelikt uitzag? En dan hebben we het nog niet over de personages gehad. Dat Pixar in staat zou zijn om geloofwaardige ratten te programmeren, dat lag in de lijn der verwachtingen, want een harige pels kunnen ze al aan sinds Monsters Inc . Waarvoor Ratatouille wat ons betreft echter de geschiedenis zal ingaan, is dat dit de allereerste digitale animatiefilm is waarin men er voor de volle 100% in geslaagd is karikaturale en toch geloofwaardige, zeg maar levende menselijke personages ten tonele te voeren. Je hoort het, John Lasseter en co blijven de concurrentie nog steeds een dikke streep voor, door de lat telkens opnieuw hoger en buiten het bereik van de andere studio's te leggen. Rest ons nog erop te wijzen dat dit de meest volwassen Pixar-film tot nu toe is, met minder slapstick dan de vorige, maar met een succulente dosis savoir-vivre in de plaats. Pixels voor fijnproevers!

(HDP)