Hairspray

Op het eerste gezicht had Hairspray alle ingrediënten die we haten aan het Hollywood van vandaag: een remake van een musicalversie van een eightiesfilm, een regisseur die al een resem slappe komedies op z'n naam heeft staan en bovendien ook zelf de choreografieën wou doen (Adam Shankman), en John Travolta met een dikmakend schuimpak
  in een travestierol ( Norbit , iemand?) Maar kijk, na een halfuurtje waren al onze vooroordelen weggesmolten als haarlak onder een stortvlaag en zaten we dijenkletsend mee te swingen in onze bioscoopzetel. Wég was de vraag of de cultfilm van kitschkeizer John Waters echt aan een remake toe was, wég was onze aangeboren afkeer van musicals, en we mogen in een strijkijzer veranderen als het niet waar is: John Travolta is in geen tijden meer zo grappig geweest als in deze rol van moddervette, verlegen huisvrouw. De liedjes en sixties-dansstukjes zijn onweerstaanbaar (het 'romantische' duet tussen Travolta en Christopher Walken is zelfs kostelijk), de onderliggende boodschap ( "als blank en zwart samen dansen, is het dubbele pret" en ook wel een beetje "schaam je niet voor een kilootje te veel" ) wordt swingend gebracht en de acteurs amuseren zich duidelijk te pletter. Prop een half pak roze bubblegum in je mond, spuit een bus lak leeg in je kapsel en laat je helemaal gaan in wat veruit de vrolijkste en meest verrassende zomerfilm van dit jaar is.

  (HDP)