Songs: Ohia: Didn’t it rain
En dat menen we echt. Muziek om op je dooie gemakje in het midden van de nacht naar te luisteren terwijl je ergens heen rijdt. Ergens tussen Dour en Gent op een totaal desolate snelweg bijvoorbeeld. Met de plaat op, de stem van Jason Molina bij je, het kalm betoveren van snaren en helemaal alleen de weg op en de muziek in.
Vergeef ons dat we even een tikkel poëtisch gaan doen, maar Songs: Ohia - niet Ohio trouwens Ohia (zeg o-hee-ya) - is een Hawaïaanse bloem die zich perfect leent tot visioenen van inktzwarte nergensheid of eindeloos weemoedige vlaktes. Het verbaasde ons toen ook nauwelijks om te horen dat frontman Molina opgroeide in een trailerpark ergens in een stil, hardwerkend gehucht aan de rand van de vlaktes van de Amerikaanse Midwest, inderdaad the middle of nowhere en dan nog ergens tweede links en de bordjes volgen.
En weemoedig is hier juister dan depressief of zwartgallig. Noem het post-folk, noem het new-school Neil Young blues of lo-fi zónder dikke nek, dit plaatje neemt je zacht bij de arm en vraagt je om te gaan zitten en stil te zijn. Net of je de opnames ter plekke meemaakt, je bent heel dicht bij de muziek en de muzikanten. De klank heeft een eigen akoestiek, je hoort bijna de handen over de frets gaan, de vloer kraken, je ziet de muziek en de muzikanten als Molina het refrein van 'Didn't it rain' nog eens herhaalt. Het zachte zangklagen van Jennie Benford dat op zich is en toch samen met Molina zingt, de muziek die voorzichtig ontstaat en een plaat die zijn eigen sfeer en wereldje aan je geeft.
Didn't it rain is misschien niet de vrolijkste plaat van dit jaar, maar in ieder geval wel een heel warme en ontvankelijke. Dat compenseert heel goed de ietwat donkere rand en het soms verkillende, dan zachtademend warme of coyote-lamenterende, maar steeds uiterst menselijke gevoel. Geen zelfmoordneigingen-tunes maar mooie weemoed. Perfect voor als je alleen bent, alleen en op je gemak, rustig, even nadenken en alles op een rijtje zetten bij zuivere gevoelsmuziek.
(LAD)