Paranoid Park

Dat Gus van Sant zijn teruggevonden topvorm nog lang niet kwijt is, mag blijken uit Paranoid Park, een bijzonder originele, uitmuntend gestructureerde, oogstrelend mooie en bovendien terminaal hippe film
  over een 16-jarig skatertje dat bij een nachtelijke kwajongensstreek per ongeluk een veiligheidsagent doodt. Wat Paranoid Park zo fascinerend maakt, is de sluwe manier waarop van Sant het verhaal vertelt. Hij veegt de lineariteit van de plot aan z'n broek, maar laat het verhaal druppelsgewijs doorsijpelen, als een foto die pixel per pixel wordt opgebouwd, zodat je langzaam maar zeker overzicht krijgt op het geheel. Dat is een krachttoer, want laat een minder begaafd cineast hetzelfde proberen, en je krijgt een onbegrijpelijke janboel. Van Sant beheerst dat gegoochel met de tijdlijn meesterlijk - dat wisten we al sinds Elephant - en het resultaat is een bedwelmend knappe film. Niets is evident of voorspelbaar in Paranoid Park . Zo is de soundtrack bepaald avontuurlijk: van skaterhardcore over country tot Beethoven. De beelden van acrobatische skaters zijn hypnotiserend mooi, en de naturel van de jonge acteurs (die vooral gevonden zijn via MySpace) is verbluffend. Paranoid Park is de film die Larry Clark al jarenlang probeert te maken, en die van Sant nu schijnbaar achteloos uit z'n mouw schudt. Prachtig.

(HDP)