Heaven: Deep trance essentials

Definieer mij deep trance. Ambient met een beat die net iets nadrukkelijker aanwezig is dan dat bij ambient het geval is/kan zijn. Afkick-beats, beats om het danslijf stilletjes te ontwennen na een nacht of een heel weekend maar toch nog even verder te danstrappelen. Een ietwat vreemde eend in de dancerangen waar we niet echt weg mee weten. Daarom dus de dubbele Deep trance essentials?
Voor het cd-hoesje hoef je het in ieder geval al niet te doen. Véél studenten die eens een opdracht grafische technieken krijgen in hun eerste jaar hogeschool doen het stukken beter. Als de hemel een zwijmelende dame in wit negligeetje is, dan liever niet. Iets meer mystiek kan geen kwaad bij gedweep met het zwerk en zijn goddelijke bewoners.

Muzikaal valt het mee. Er is in elke track wel weer een nadruk op het zweefgevoel richting gouden lepeltjes. Met een zalving aan mooie stemmen van Sinéad O’Connor naast Natacha Atlas lukt dat allemaal best. Tegelijk hangt er vaak een zweem van te gemakkelijk omheen, en iets mufs, alsof dit muziek is die al sinds zijn ontstaan net hetzelfde is gebleven, en muziek moet leven! Voor ons part mag je bij de helft van de songs gewoon de beat achterwege laten en dan krijg je best aangename rustigheid. Nu zijn heel wat tracks niet veel meer dan Enya’s ‘Orinoco flow’ op een botsautobeat met een koorknaapje die bovenop het altaar uit de bol gaat, of een reddingsmissie van het Vaticaan om de jonge gelovigen via satanisch - wegens flets - gebeuk te bekeren. Maar toch, bijna tien minuten van devotie overlopende Sinéad later blijf je het wel verdragen. Vagevuur: veel vaag, weinig vuur.

Een vreemde muziekhybride, maar elk zijn meug en afgezien van de lelijke-eendjes-buitenkant zullen veel partyheads hier zeker een valabel afterparty-recept in vinden. Eventjes iets rustiger de nacht en alle zonden uitzweten.

(LAD)