Arquettes

Vrouwen en een basgitaar; elke keer weer smelten we met een glimlach. En Arquettes is een pak meer dan alleen de bas van Tine. We hielden het zonder enige moeite het volledige ep'tje uit.
 Meer zelfs, we beluisterden de nummers een aantal keer opnieuw, omdat we de juiste woorden wilden voor wat ze zelf hun visitekaartje noemen. Meteen nestelde elke song zich aangenaam in onze kop en dat is altijd een goed teken. Nonchalante flair, licht, niet-zagerig weemoedsfeertje, sympathieke cool: de terugkerende tweezang van Koen en Jan is mooi om horen en werkt zoals het moet. Een klank tussen The Breeders, Sonic Youth en Dinosaur Jr, waar Jay voor eens een grote glimlach op zijn smoel heeft. Coole poprock met een eigenzinnig kantje dus. Met ‘it's a relief ' heeft de band meteen ook een hitje vast: een perfect hollende gitaarentree, opnieuw die catchy cool in beide stemmen en een tintelende jachtigheid in ‘t ritme. Zelfs op ‘her party', dat een saai feestje beschrijft, halen ze een spokerig, lome deun mooi op. We weten het, we leggen het soms moeilijk uit, maar zo klinkt Arquettes voor ons en laat duidelijk zijn dat we het goed vinden, heel goed.

(LAD)