Film: 30 Days of Night

De zoveelste cultcomic die verfilmd werd, hakt zich op bloederige wijs doorheen het scherm de bioscoopzaal binnen. 30 Days of Night is een verfilming van de gelijknamige stripminiserie van Steve Niles en Ben Templesmith.
  Die kerels worden wel eens de toekomst van de horrorstrip genoemd, en het moet gezegd zijn: de manier waarop zij hun klauwen in de vampierenmythe hebben gezet, is origineel en big fun . Ze vertellen het verhaal van 30 donkere dagen en nachten in Barrow, een stadje aan de noordkust van Alaska, en meteen de meest noordelijke nederzetting van de VS. Elke winter gaat daar de zon onder om pas 30 dagen later weer op te komen (in werkelijkheid duurt de winterduisternis in Barrow zelfs 65 dagen, maar passons ). Ideaal werkterrein voor vampieren dus, want die dekselse nightcrawlers hebben op die manier een maand lang vrij spel zonder bang te moeten zijn voor zonlicht. Leuk uitgangspunt, en een excellente strip, maar de verfilming van David Slade is niet bijster goed geslaagd. Pas op, een totale mislukking is het nu ook weer niet. Er is echt wel moeite gedaan om de energieke tekenstijl van Templesmith naar het witte doek te transponeren, en de vampieren (gemodelleerd door de Weta Workshop van Richard Taylor) zien er fantastisch uit. Sommige beelden zijn bijna om in te kaderen zo stylish , maar is de film ook spannend? Langs geen kanten. Regisseur Slade hinkt voortdurend over en weer tussen slasher, shocker, gorefest en nog een stuk of tien andere horror-subgenres, zodat je een soort potpourri krijgt die in z'n hoofdtaak faalt, namelijk de toeschouwers de stuipen op het lijf jagen. 30 Days of Night is eigenlijk vooral één grote reclamespot voor de strip geworden. Koop 'm, want de papieren versie is vernieuwend en zéér creepy . De filmversie is hoogstens goed geprobeerd.

(HDP)