Film: Small Gods

We willen met alle plezier van de wereld enthousiast doen over nieuwe Vlaamse films, maar laten het dan alsjeblieft geen pretentieuze ondingen zijn als Small Gods van Dimitri Karakatsanis.
  Er is een kind gestorven bij een auto-ongeluk waarin de moeder zelfmoord wou plegen. Ze komt er echter vanaf met een hersenschudding, en ze wordt in het ziekenhuis 'ontvoerd' door een mysterieuze jonge kerel. Ze gaan in een camper wat rondbollen in de winterse Hoge Venen, er komt nog een ander getraumatiseerd wicht bij, en dan gaan ze samen wat onbegrijpelijk druk doen om hun trauma's te verwerken. Een roadmovie dus, en die wordt verpakt in - toegegeven - soms behoorlijk knappe beelden van Nicolas Karakatsanis, de broer van de regisseur. Beelden die echter vaak ook gewoon aanstellerig zijn. Zo waren we al na een minuut of tien die onuitstaanbare extreme close-ups kotsbeu. Wellicht was het de bedoeling van de makers dat we daarmee 'dicht op de huid van de personages' zouden zitten, maar in de praktijk betekent het wel dat je de neusharen van Dirk Van Dijck zit te tellen, en laat dat nu niet bepaald genoteerd staan in onze top-tien van favoriete hobby's. Naar het einde toe, lang nadat duidelijk werd dat Small Gods niet meer te redden valt, wordt de film zelfs potsierlijk en gênant. Kijk, we willen gerust aannemen dat de broers Karakatsanis talent hebben. De film ziet er verre van amateuristisch uit. En Titus De Voogdt kan acteren, dat is ook duidelijk, al moet hij hier aan de slag met bijzonder karig en op de koop toe pijnlijk houterig tekstmateriaal. Maar inhoudelijk en structureel is Small Gods een dikke sof, en daar valt helaas niets op af te dingen.

(HDP)