The Vines : Highly evolved
Elke paar cd's krijgen we het wel op de boterham. De groep van het jaar, de groep van het decennium, deze eeuw! Uitspraken waar we ondertussen voorzichtig tussen de lijntjes door naar luisteren. Met The Vines kan het niet op. The Strokes, Nirvana, ja zelfs de ongenaakbare Fab Four van Liverpool passeren de klankvergelijking.
We geven toe dat we bij het beluisteren best het goede gevoel van een instant klassieker kregen. Dezelfde rush van Nirvana's ruigbehaarde 'Bleach' of de hemelse herrie van The White Stripes vorig jaar. Bij The Vines druipt de luisterbaarheid van elke track. Het Australische viertal uit Sydney smijt met lieve, ruige, poppy, grungy, rocky deunen dat het hun naam heeft. Bijna een Beatles-ballad bij 'Homesick', pretentieloze pop tussen de jonge Blur en vriendelijke meligheid. De coole, nonchalant slepende stem van Craig Nicholls en rockende gitaren in 'Highly evolved'. 'Get free' rockt met het haar alle kanten uit en ruikt naar de wilde frisheid van Millionnaire, lekker snedig gitaartje. Een volledig recept, in 'Factory' voelen we ons op schoot in ska-rockland zoals NoFx ons dat leerde. The Vines halen alles wat ze ooit op plaat hoorden en goed vonden op in hun songs, en dat verveelt geen noot. Handklapjes en veel ge-yeah in 'In the jungle' en nog wat ongezuiverd garagegevoel inclusief distortion-gelaagd en hooggepijnigd stemmetje in 'Ain't no room'. Elke gimmick uit de rockkast past The Vines als gegoten, zonder kleinzielige parodie of kopie te zijn.
De groep van het jaar? Misschien wel. De groep van het decennium? Daar hebben we meer dan drieënveertig minuten luistertijd voor nodig.
(LAD)